Μια νέα παρέμβαση που θα προκαλέσει και αυτή σάλο  έκανε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Θεόδωρος Πάγκαλος μιλώντας στο γαλλικό ραδιοφωνικό σταθμό Europe 1: «Είναι μεγάλο πρόβλημα για πολλούς συμπολίτες μου, ίσως για την πλειονότητα, κατανοώ την  άποψή τους. Εγώ όμως είμαι υπέρ του να χάνει κάνεις την κυριαρχία του. Πάντα ήμουν» .

Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης πρόσθεσε επίσης πως  «πάντα έλεγα ότι είμαι Ευρωπαίος και μάλιστα υπέρ του φεντεραλισμού. Ναι, μπορούμε να το δούμε με εθνικά κριτήρια. Αν ο αντιπρόεδρος της Κομισιόν ήταν Έλληνας, θα ήταν διαφορετική η κατάσταση; Εγώ θα έλεγα όχι. Αν έκανε βέβαια καλά τη δουλειά του…».

Αφιερώνεται σε όσους έχουν ακόμη αμφιβολίες για το τι έγινε, τι έφταιξε και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Ο κύριος Αντιπρόεδρος με την άγνοια κινδύνου που τον διακρίνει, έδωσε με σαφήνεια το ιδεολογικό υπόβαθρο της μετατροπής ενός κυρίαρχου κράτους σε Νομαρχία, Επαρχία, όπως θέλετε πείτε το.

Με άλλα λόγια ο κ. Πάγκαλος θέτει αυτήν την στιγμή τον ευρω-φεντεραλισμό, την ομοσπονδοποίηση δηλαδή της Ευρώπης.  Αυτή η άποψη είχε βρει πολλούς υποστηρικτές σε όλη την Ευρώπη, την εποχή της γέννησης του ευρώ, όμως. Πλέον θεωρείται όχι μόνο ξεπερασμένη, αλλά και επικίνδυνη, ιδίως για τα μικρά κράτη, αυτά τα οποία έχουν ελάχιστη οικονομική και γεωπολιτική δύναμη.

Είναι όμως, αν τη δούμε με ψυχραιμία, άκρως  διαφωτιστική η δήλωση του κυρίου Αντιπροέδρου, καθώς εδώ και ημέρες ξεδιπλώνεται από το ΠΑΣΟΚ η άποψη ότι έσωσαν την Ελλάδα ψηφίζοντας το Μνημόνιο Ι και τις αναθεωρήσεις του, συνέχεια του οποίου είναι η προ ημερών συμφωνία για τη δανειακή συμφωνία και το PSI.

Είναι πολλά τα στοιχεία που έχουν ήδη αποκαλυφθεί και υποδεικνύουν ότι το ΠΑΣΟΚ έκανε την επιλογή του ΔΝΤ  και της διεθνούς οικονομικής Επιτροπείας πριν καν έλθει στην εξουσία. Ήταν δηλαδή στρατηγική «ιδεολογική» επιλογή ο περιορισμός της εθνικής κυριαρχίας κι όχι κάτι αναπόφευκτο λόγω της οικονομικής κρίσης, των ελληνικών ελλειμμάτων, του μεγάλου χρέους και των δομικών προβλημάτων της ελληνικής οικονομίας.

Δεν ήταν κωλυσιεργία, η μη λήψη μέτρων το πρώτο εξάμηνο της διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Η «λύση» ήταν έτοιμη καθώς και οι  βαρύτατες συνέπειες της. Οι «σύμμαχοι» υπερθεμάτιζαν, οι ντόπιοι και ξένοι αναλυτές διερρήγνυαν τα ιμάτια τους…

Επίσης, δικαιώνονται όσοι επέλεξαν τη λύση της μεταβατικής Κυβέρνησης Παπαδήμου αλλά και την ψήφιση του Μνημονίου ΙΙ. Δεν υπήρχε τον προηγούμενο Νοέμβριο και δεν υπάρχει τώρα και στο άμεσο μέλλον άλλη  επιλογή. Ή θα είμαστε για δεκαετίες κράτος-δορυφόρος της ΕΕ, ή θα εργαστούμε για να βγούμε από την οικονομική κατοχή. Θα υποστούμε σαφώς όλοι τις συνέπειες μιας διετούς καταστροφικής πολιτικής,  όπου στο τιμόνι της χώρας βρέθηκαν διεθνιστές και φεντεραλιστές. Το ζήτημα εδώ είναι τα βάρη να κατανεμηθούν αναλογικά και όχι οριζόντια.

Το πραγματικό διακύβευμα των επερχόμενων εκλογών, αναλύεται στην ουσία σε δύο απλά ερωτήματα:

Επιθυμούμε να είμαστε εντός της ΕΕ και της ζώνης του ευρώ; Αν δεν το επιθυμούμε, μπορούμε να κανονίσουμε μία εκδρομή στο Κούγκι και να κάνουμε και διαγωνισμό για την καλύτερη φωτογραφία της καταστροφής…

Αν όμως –όπως λένε οι περισσότερες δημοσκοπήσεις- επιθυμούμε να μείνουμε μέσα στην Ευρωπαϊκή οικογένεια το βασικό ερώτημα είναι πως:

Ως μια θλιβερή επαρχία, που θα ζητιανεύει δανεικά και «ελάφρυνση» χρέους κάθε τρεις και λίγο, ή ως ένα ανεξάρτητο εθνικό κράτος που θα συμμετέχει ισότιμα σε όλους τους ευρωπαϊκούς θεσμούς;

Δεν θα είναι μία αναμέτρηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ.

Η πραγματική αναμέτρηση είναι  φεντεραλιστές ενάντια στο κυρίαρχο εθνικό κράτος.

Και τα υπόλοιπα σχήματα της λεγόμενης Κεντροαριστεράς, που φιλοδοξούν να γίνουν διάδοχα σχήματα του ΠΑΣΟΚ  οφείλουν να τοποθετηθούν προεκλογικά πάνω σε αυτό το κεντρικό ζήτημα.

Οι οπαδοί της ομοσπονδοποίησης της κοινωνικής και πολιτικής οργάνωσης της Ευρώπης αγνοούν επιδεικτικά τους ιστορικούς, στρατηγικούς, γεωπολιτικούς και  πολιτιστικούς  λόγους που καθιστούν αδύνατη στη δεδομένη συγκυρία τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού «υπερκράτους», χωρίς αυτό να σημαίνει ουσιαστικά μια «Ευρωπαϊκή Γερμανία».

Ο δρόμος προς την ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας δεν είναι εύκολος, ούτε στρωμένος με ροδοπέταλα. Οι διεθνείς οικονομικοί τοποτηρητές  δεν θα φύγουν «μέσα σε ένα βράδυ». Είναι όμως η μόνη στρατηγική επιλογή που θα καταστήσει ξανά κυρίαρχο το ελληνικό κράτος.

Μικρός Οδυσσέας

Αν και οι Ευρωπαίοι ηγέτες φαίνεται πως κατάφεραν την τελευταία στιγμή να αποτρέψουν μια χαοτική χρεοκοπία της Ελλάδας, οι φόβοι για μια γενικευμένη καταστροφή στην Ευρώπη παραμένουν ζωντανοί.

Η βασανιστική αυτή διαδικασία διάσωσης, έφερε στο φως τους περιορισμούς της ΕΕ στην αντιμετώπιση της κρίσης. Πολλοί είναι αυτοί που θεωρούν πως οι πολιτικοί δεν διαθέτουν τα κατάλληλα εργαλεία για να χειριστούν τα όσα συμβαίνουν στην Ιταλία, στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, και στην Ιρλανδία. Και αυτό επηρεάζει τις αγορές, και το γενικότερο οικονομικό κλίμα.

Όπως λέει ο καθηγητής του Kenneth S. Rogoff,  «δεν θέλω να παραστήσω την Κασσάνδρα, αλλά η άποψη ότι όλα τελείωσαν, είναι απλά μια ψευδαίσθηση… εκπλήσσομαι από την βραχυπρόθεσμη ψυχολογία της αγοράς».

Σε όλη τη διάρκεια της κρίσης, η αγαπημένη στρατηγική της ΕΕ ήταν να παράσχει μια σφιχτά ελεγχόμενη οικονομική στήριξη στα κράτη που χρωστάνε, ελπίζοντας πως έτσι θα κερδηθεί χρόνος ώστε να προλάβουν να εφαρμοστούν πολιτικές μείωσης των ελλειμμάτων. Αν και αυτού του είδους οι πολιτικές μεγαλώνουν την ύφεση, ο σκοπός τους είναι να μειώσουν τα επίπεδα χρέους, και να επιστρέψει η εμπιστοσύνη στις αγορές ομολόγων.

Ως ένα βαθμό, οι επενδυτές έγιναν πιο αισιόδοξοι. Οι ευρωπαϊκές μετοχές και τα ομόλογα ανέβηκαν φέτος, με την ελπίδα πως η Ελλάδα θα αποφύγει την άτακτη έξοδο από το ευρώ.

Η ελληνική όμως οικονομία, η οποία συρρικνώθηκε, αντανακλά τις αδυναμίες της ευρωπαϊκής στρατηγικής. Αν και το 2010 το ΔΝΤ προέβλεψε συρρίκνωση της ελληνικής οικονομίας κατά 2.6% το 2011, αυτή τελικά ήταν περίπου 6.8%.

Παράλληλα, η Ελλάδα προχώρησε σε κάτι που αρχικά κανένας δεν ήθελε, ένα κούρεμα της τάξης του 70%.

Τώρα, οι Ευρωπαίοι θέλουν να αποφύγουν κάτι παρόμοιο στις υπόλοιπες χώρες. Πέρσι, όταν υπονοήθηκε ότι το κούρεμα θα ισχύσει και αλλού, αμέσως έπεσαν οι τιμές των κρατικών ομολόγων. Αυτό ανάγκασε τους αρμόδιους να αποκλείσουν το ενδεχόμενο επιπλέον κουρεμάτων, προς το παρόν.

Αντί για κουρέματα, αποφασίστηκαν μέτρα τα οποία είναι σχεδιασμένα να κερδίσουν χρόνο για τα βασανισμένα κράτη. Η ΕΕ ετοιμάζει ταμεία στήριξης για δάνεια ανάγκης, και κινείται προς μια πιο συντονισμένη κεντρική δημοσιονομική πολιτική, που ίσως θα επιτρέψει την μεταφορά χρημάτων από τα πλούσια προς τα φτωχά κράτη.

Σε μια πραγματικά «θρασεία» κίνηση, η ΕΚΤ δάνεισε τον Δεκέμβριο $620 δισ στις ευρωπαϊκές τράπεζες. Αυτό το φτηνό χρήμα βοήθησε στην επιβίωση των τραπεζών, και απέτρεψε μια μεγάλη απόσυρση καταθέσεων. Παράλληλα τονώθηκε η αγορά ομολόγων. Ήδη, η Ισπανία πούλησε περισσότερο από το 30% των ομολόγων που σκοπεύει να εκδώσει το 2012.

Ένα από τα μαθήματα που βγήκαν από την κρίση των ΗΠΑ, είναι ότι οι νομισματικές πολιτικές μπορούν προσωρινά να βοηθήσουν τις αγορές, αλλά χρειάζεται πολύ περισσότερος χρόνος για να βοηθηθεί η πραγματική οικονομία. Κάποιοι μάλιστα κατηγορούν την ΕΚΤ, ότι δεν κάνει όσα θα μπορούσε, και εν πάση περιπτώσει όσα έκανε η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ, για να τονώσει την οικονομία.

Η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ ξόδεψε εκατοντάδες δισεκατομμύρια αγοράζοντας ομόλογα, προσφέροντας έτσι χρήματα στις τράπεζες, τα οποία μπορούσαν να κάνουν ότι θέλουν. Η ΕΚΤ όμως ζήτησε εγγυήσεις για τα $620 δισεκατομμύρια που δάνεισε στις τράπεζες. Το αποτέλεσμα είναι η ευρωπαϊκή κίνηση να μην έχει αποδώσει όσο η αντίστοιχη αμερικανική.

Ακόμη όμως και στην Αμερική, οι νομισματικές πολιτικές δεν βελτίωσαν την κατάσταση στους τομείς εκείνους της οικονομίας που είναι γεμάτοι χρέη. Αυτό σημαίνει, πως και στην Ευρώπη, τα επίπεδα κρατικού χρέους θα αργήσουν να πέσουν σε ανεκτά επίπεδα, με αποτέλεσμα τα κράτη να ζητήσουν επιπλέον βοήθεια, αφού δεν θα μπορούν να στραφούν προς τις ιδιωτικές αγορές.

Κράτη όπως η Γερμανία, που προσφέρουν οικονομική βοήθεια, θα απαιτούν περισσότερο σκληρούς όρους προκειμένου να δανείσουν στο μέλλον. Αυτό όμως θα συντελέσει στην αποσταθεροποίηση της πολιτικής σκηνής, και των αγορών.

Σύμφωνα με τον αναλυτή της Open Europe Raoul Ruparel, «η ευρωπαϊκή προσέγγιση απέτυχε παταγωδώς στην περίπτωση της Ελλάδας».

Αν η Ευρώπη συνεχίσει να παράσχει βοήθεια σε χώρες που δεν πετυχαίνουν τους στόχους τους, μπορεί να προκληθούν ευρύτερες πολιτικές συγκρούσεις σε ολόκληρη την ήπειρο.  Όπως λέει ο  Ruparel «αυτό μπορεί να οδηγήσει σε πολιτική διχοτόμηση μεταξύ Βορρά και Νότου». Αν τα ασθενή κράτη αντιληφθούν ότι δεν μπορούν να τηρήσουν τους όρους δανεισμού, και αν οι πλούσιοι εταίροι τους χάσουν την υπομονή τους, ίσως αναγκαστούν να ακολουθήσουν το παράδειγμα της Ελλάδας.

Η άποψη (για την Ελλάδα)  ήταν ότι οι ιδιώτες επενδυτές θα έπρεπε να μοιραστούν τα βάρη της οικονομικής βοήθειας, για αυτό και πιέστηκαν στο να δεχτούν κούρεμα στα ελληνικά ομόλογα που διακρατούν. Αν και κάποιο ακόμη κράτος δυσκολευτεί να εφαρμόσει τα ζητούμενα της ΕΕ και του ΔΝΤ, τότε ίσως η Γερμανία (και άλλοι) να υποστηρίξουν την συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στα βάρη.

Αυτό όμως θα προκαλούσε πολλά προβλήματα, σύμφωνα με τους αναλυτές. Ο κίνδυνος είναι ότι οι επενδυτές, φοβούμενοι αναγκαστικά κουρέματα σε πολλά κράτη, θα ξεφορτώνονταν τα κρατικά ομόλογα, προκαλώντας ακόμη περισσότερα οικονομικά προβλήματα στην Ευρώπη.

Πολλοί επενδυτές όμως,  δεν βλέπουν άλλη λύση για χώρες όπως η Ιταλία, με χρέος ίσο με το 120% του ΑΕΠ της. «Πρόκειται για παγίδα χρέους…», λέει ο αναλυτής της Standard Life Investments Richard Batty, αναφερόμενος στην Ιταλία.

Για να καταστεί βιώσιμο το ιταλικό χρέος, η οικονομία της θα πρέπει να έχει μια αύξηση της τάξης του 5% ετησίως, με τα επιτόκια των δεκαετών ομολόγων της να είναι 3.6%. Ακόμη όμως και στην εποχή των παχέων αγελάδων για τη Ευρώπη, η ετήσια ιταλική ανάπτυξη ήταν μόλις  3.6%.

Αν όλα πάνε καλά, η Ιταλία και οι άλλες αδύναμες χώρες μπορεί να αντέξουν σε αυτή τη περίοδο της αβεβαιότητας. Αν όχι, θα την πατήσουν οι αγορές, και η οικονομία.

«Δεν είδαμε ακόμη  το τέλος, ούτε πλησιάζουμε προς αυτό…», λέει ο καθηγητής  Rogoff.

N.Y. Times

http://dealbook.nytimes.com/2012/02/21/in-latest-greek-bailout-warning-signs-for-europe/?hp

Απόδοση: S.A.

Έχουν πολύ πλάκα οι πράσινοι υπουργοί της κυβέρνησης, τα πρωτοκλασάτα στελέχη όπως ο κ. Βενιζέλος ή ο κ. Χρυσοχοΐδης. Τόσο καιρό που οι Γερμανοί μας βρίζουν, μας χλευάζουν, ειρωνεύονται τη χώρα μας και την ιστορία της και μας φτύνουν, όλοι αυτοί νόμιζαν ότι βρέχει.

Κανείς δεν είχε βγει να πει στους Γερμανούς «ως εδώ και μη παρέκει». Διότι άλλο το δάνειο και οι όροι κι άλλο να μας κάνουν ρόμπα λες και είμαστε η μπανανία τους.

Καλώς η κακώς, καθυστερημένα ή όχι βγήκε ο Κ. Παπούλιας και τους έδωσε μια απάντηση, ειδικά στον Σόιμπλε. Όμως, οι Γερμανοί συνεχίζουν την προκλητική τους στάση που πλέον έχει φτάσει στα όρια της σχιζοφρένειας.

Κι ενώ, λοιπόν, η προηγούμενη κυβέρνηση αλλά και πολλοί υπουργοί από τη σημερινή έκαναν τόσο καιρό την πάπια, τώρα κατάλαβαν ότι «τσούζει». Αλλά το καταλαβαίνουν μόνο όταν θίγονται οι ίδιοι. Όταν λοιδορείται ολόκληρος ο ελληνικός λαός, λουφάζουν, κρύβονται σαν τα ποντίκια στα λαγούμια τους.

Μετέδωσε το Mega βίντεο με τον υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας, Φ. Ρέσλερ να μιλά σε οπαδούς του και να εξευτελίζει δημόσια τον Μ. Χρυσοχοϊδη. Όπως υποστήριξε ο Γερμανο-βιετναμέζος, κάθε φορά που συναντούσε τον Έλληνα υπουργό και του έλεγε πότε θα κάνει κάτι για να βοηθήσει την ανάπτυξη στην Ελλάδα και τις γερμανικές επενδύσεις ο Χρυσοχοΐδης του έλεγε σε μια – δυο βδομάδες, κι αυτό πήρε καιρό.

Ο Ρέσλερ έκανε ρόμπα τον Χρυσοχοϊδη καταγγέλλοντας την αναβλητικότητά του και αμέσως ο θιγμένος βγήκε στο τηλέφωνο για να εκραγεί. Λέει ψέματα ο Ρέσλερ για εσωτερική κατανάλωση, είπε, στρέφεται εναντίον της Ελλάδας για ψηφοθηρικούς λόγους, υποστήριξε και άλλα πολλά όπως ότι λυπάται για τη συμπεριφορά του.

Εξερράγη λοιπόν ο υπουργός Ανάπτυξης και έγινε… Τούρκος γιατί τον έθιξε ο Βιετναμέζος. Που ήταν τόσο καιρό που μας βρίζουν τεμπέληδες, ανίκανους, διεφθαρμένους, αμετανόητους και άλλα τόσα και χειρότερα; Μόλις τον χτύπησε στο αδύνατο σημείο του κατάλαβε ότι οι Γερμανοί δεν είναι φίλοι μας;

Κι άλλωστε, με τζάμπα μαγκιές δουλειά δε γίνεται. Ας απαντήσει ο κ. Χρυσοχοϊδης τι έχει κάνει για την πατρίδα του. Απορροφάται καλά το ΕΣΠΑ; Ξεκόλλησε καμιά επένδυση, ήρθε κανείς Γερμανός να βάλει τα λεφτά του στη χώρα μας;

Όλα τα άλλα είναι για εσωτερική κατανάλωση. Φοβάται ο κ. Μιχάλης μην πληγεί το ίματζ του τώρα που διεκδικεί και την προεδρία του ΠΑΣΟΚ. Δεν καταλαβαίνει ή δεν… διαβάζει τις διαθέσεις του κόσμου για το άτομό του;

Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη

Οι απλοί άνθρωποι δεν υπεισέρχονται σε βαθιές αναλύσεις. Αυτό που ξέρουν, είναι τι γράφει σήμερα η επιταγή της μισθοδοσίας τους ή της σύνταξης τους και τι έλεγε πριν δυο ή τρία χρόνια.

Με ποιον τρόπο όμως θα μπορούσε σε ένα βάθος χρόνου να αποκατασταθεί το εισόδημα κι η ποιότητα ζωής των πολιτών; Με δανεικά που θα βρούμε από άγνωστες πηγές και που οι πραγματικοί ή φανταστικοί δανειστές θα δεχθούν να τα μοιράσουμε στον κόσμο, εξακολουθώντας να έχουμε ελλείμματα, αναποτελεσματικό χαοτικό κρατικό μηχανισμό, διαφθορά, διαπλοκή, ανύπαρκτους εισπρακτικούς μηχανισμούς και υπανάπτυξη; Μήπως νομοθετικά, με δια νόμου καθορισμό κατώτατου μισθού 1800 ευρώ; Γιατί όχι τότε 2000 ή 3000 ευρώ; Τζάμπα είναι στα χαρτιά. Επειδή όμως στην αληθινή ζωή και οικονομία δεν είναι τζάμπα, ας δούμε την αλήθεια κατάματα.

Αισχρή κι απαράδεκτη η συμπεριφορά πολλών ευρωπαίων και δανειστών μας. Ο κ. Σόϊμπλε, ξέροντας ότι ενόψει εκλογών στη Γερμανία, δημοσκοπικά κερδίζει όποιος πουλάει τσαμπουκά και ειρωνείες στους Έλληνες, μας προσβάλλει, απευθυνόμενος όχι τόσο στους Έλληνες αλλά στο γερμανικό εκλογικό σώμα. Αυτά όμως, δίκαια μεν μας εξοργίζουν και μας θίγουν βάναυσα, όμως η ουσία δεν αλλάζει. Πρώτοι εμείς πρέπει να συμμαζέψουμε τις δαπάνες, να βελτιώσουμε τα έσοδα και την αποτελεσματικότητα του κράτους μας. Για να μπορέσουμε όμως κάποια στιγμή να βελτιώσουμε το επίπεδο και την ποιότητα ζωής των πολιτών πρέπει να δημιουργήσουμε αληθινό πλούτο για να τον αναδιανείμουμε. Πλούτο που θα προκύψει ως προϊόν ανασύστασης μιας πολυποίκιλης παραγωγικής βάσης της χώρας πάνω σε υγιείς και σύγχρονες βάσεις, με νίκη πάνω στην γραφειοκρατία και στην διαπλοκή, συντρίβοντας τον δεινόσαυρο της πολυνομίας και αναποτελεσματικότητας.

Η ανάπτυξη δεν είναι μια αφηρημένη έννοια, κάτι που θα έρθει ένα πρωί σαν μάννα εξ ουρανού και μέσα σε λίγες μέρες θ’ αρχίσουμε να τρώμε με χρυσά κουτάλια. Θα πρέπει ν’ ανεβούμε σκαλί – σκαλί, με αγώνα, με μεταρρυθμίσεις που θα δημιουργήσουν επιτέλους μια υγιή κι ανταγωνιστική οικονομία και κοινωνία. Να τελειώνουμε με την «Δημοκρατία των κολλητών», με τα καρτέλ των μπετατζήδων, εμπόρων όπλων, μεσαζόντων, ιδιοκτητών ομάδων και ιδιοκτητών ΜΜΕ, που όλα τα σφάζουν και όλα τα μαχαιρώνουν επί δεκαετίες εξόδοις του «κυρίαρχου λαού». Τίποτα , αδέρφια, δεν μπορεί να αντικαταστήσει την ελεύθερη υγιή επιχειρηματικότητα. Αυτή είναι το φυσικό περιβάλλον όπου ανθίζει η δημιουργικότητα των καλύτερων. Αυτή, με την εποπτεία του κράτους, μέσα από σαφείς κανόνες, κινεί τις αναπτυσσόμενες σύγχρονες οικονομίες. Όχι τα 14 φορολογικά νομοσχέδια σε ένα χρόνο, όχι οι πέντε και δέκα φορείς που εμπλέκονται για να ανοίξει και αδειοδοτηθεί και η μικρότερη επιχείρηση, συχνά άντρα εκβιασμών.

Ζούμε στο καλύτερο οικόπεδο που έχει ο Θεός πάνω στη Γη. Οι άνθρωποι μας, οι Έλληνες, μόλις φύγουν μακριά από το κράτος δεινόσαυρο, της ρουσφετολογίας, της αναξιοκρατίας, της διαπλοκής και της γραφειοκρατικής μέγγενης, και βρεθούν σε άλλους ουρανούς, σε χώρες με σοβαρούς σύγχρονους θεσμούς και αξιοκρατία, διαπρέπουν, κατακτούν όλες τις κορυφές. Οι ίδιοι άνθρωποι που εδώ έχουν συχνά σπάσει το κεφάλι τους στα τείχη της παρακμής, του κομματισμού και της βλακείας.

Πρέπει λοιπόν να απελευθερώσουμε τις αστείρευτες δυνάμεις των ανθρώπων μας, των Ελλήνων. Τότε, γκρεμίζοντας τα τείχη της παρακμής, απομακρύνοντας τα ερείπια και τα μπάζα ενός αποτυχημένου κρατισμού, θα μπορέσουμε να δούμε την βιομηχανία, την γεωργία, την κτηνοτροφία, το εμπόριο, τις υπηρεσίες, τις νέες τεχνολογίες, να ανθίζουν, τους ανθρώπους να έχουν δουλειές και εισοδήματα και το κράτος να γεμίζει τα ταμεία του. Έτσι και την ποιότητα ζωής μας θα αποκαταστήσουμε και τα χρέη θα ξοφλήσουμε και θα μπορέσουμε να μουτζώσουμε τους υβριστές μας, ν’ αφήσουμε με την όρεξη τους κερδοσκόπους και τους υποψήφιους πλιατσικολόγους, τους γύπες που καραδοκούν να πέσουμε για να ξεσκίσουν τις σάρκες της Πατρίδας.

Όποιος έστω υπονοεί ότι μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι, στον δρόμο της γραφειοκρατικής αγκύλωσης, της παρακμής και των δανεικών κι ότι όχι μόνο θα αποτρέψουμε την συρρίκνωση του λαϊκού εισοδήματος αλλά θα το αποκαταστήσουμε κιόλας, απλά είναι κοινός πολιτικός απατεώνας και τυχοδιώκτης ή επενδύει στο χάος, ώστε μετά να οικοδομήσει στα ερείπια την ιδεοληπτική φαντασίωση του.

Λένε μερικοί, και τι διαφορά θα έχει η α ή β κυβέρνηση μετά τα όσα συμφωνήσαμε; Τεράστια. Μια νέα αυτοδύναμη κυβέρνηση, με ισχυρή λαϊκή εντολή και βούληση θα μπορεί να διαπραγματευθεί με βάση την πραγματικότητα, που είναι δυναμική, θα αλλάζει ανάλογα με τα δεδομένα που δημιουργεί η πανευρωπαϊκή ύφεση. Ο αγώνας ενάντια στην γραφειοκρατία, η δημιουργία ελκυστικού, αξιοκρατικού και υγιούς περιβάλλοντος για επενδύσεις δεν εμποδίζεται από κανένα Μνημόνιο. Η απλοποίηση και ευελιξία του θεσμικού πλαισίου δεν εμποδίζεται από καμμία Τρόϊκα. Η άμεση ανακήρυξη ελληνικής ΑΟΖ, η έρευνα και εκμετάλλευση της, σε συνεργασία με την Κύπρο και το Ισραήλ, δεν εξαρτάται από κανένα δανειστή κι ούτε ποτέ μπορεί να κατασχεθεί ο ορυκτός πλούτος μας, με ή χωρίς αγγλικό δίκαιο. Και μόνη η ανακήρυξη της ΑΟΖ θα αποτυπωθεί άμεσα και θετικά σε όλους τους οικονομικούς δείκτες. Η Κύπρος εντός του 2012 αρχίζει να βάζει ζωντανό χρήμα στο ταμείο της. Αυτό έπρεπε να είχαμε κάνει κι εμείς χθες κιόλας!

Υπάρχουν χίλια πράγματα που μπορούμε να κάνουμε, τα οποία θα δημιουργήσουν όχι απλά ελπίδα αλλά μια χειροπιαστή θετική πραγματικότητα. Αυτό όμως προϋποθέτει ισχυρή κυβέρνηση, όχι ψήφο διαμαρτυρίας και πολυδιάσπαση. Η Πατρίδα χρειάζεται Ηγέτη κι όχι χάος, όχι βολικές συνθήκες για τους γύπες που επιθυμούν να συνεχίσουν το παλιό τους παιχνίδι στη νέα εποχή. Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή έχει μόνο μία συντεταγμένη πολιτική δύναμη, κοινωνικά φιλελεύθερη, λαϊκή και πατριωτική, μόνο μια αστικοδημοκρατική επιλογή Ηγέτη, πατριωτική δύναμη ευθύνης. Γι’ αυτούς και πολλούς άλλους λόγους η ανάγκη για εκλογές είναι ζήτημα ζωής και θανάτου, για να αποκτήσουμε ηγεσία, διαπραγματευτική δύναμη, και οι πολιτικές να αποκτήσουν δημοκρατική και ηθική νομιμοποίηση. Οποιαδήποτε άλλη επιλογή είναι συνταγματική εκτροπή και ραντεβού με το χάος, το οποίο, όπως πάντα θα το πληρώσουν οι πολλοί και αδύναμοι.

(Δημοσιεύθηκε στην «Δημοκρατία»)