Δεν υπάρχει στον κόσμο χώρα (του τρίτου, του τέταρτου, του πέμπτου κόσμου) που να βρίσκεται ή να έχει βρεθεί ποτέ στη θέση της Ελλάδας.

Τελικά δεν είναι ούτε το χρέος, ούτε το έλλειμμα, ούτε τα δάνεια, ούτε οι συμβάσεις, ούτε οι περικοπές, ούτε η φτώχεια, ούτε τα συσσίτια, ούτε τα μεσοπρόθεσμα, οι εφαρμοστικοί, οι Γερμανοί, οι Ολλανδοί, οι Φιλανδοί, οι Αυστριακοί, ο Σόιμπλε και ο Γιάγκερ, ο Ρέσλερ και η Φέκτερ, η Μέρκελ και ο Σαρκοζί, ο Γιούνκερ και ο Ρεν, η Λαγκάρντ και το ΔΝΤ.

Είναι όλοι αυτοί που προκάλεσαν αυτό το γελοίο θέατρο και που το συντηρούν ελπίζοντας ότι στο τέλος του δρόμου θα συναντηθούν με την προσωπική τους διάσωση.

Είναι όλοι αυτοί που αφαίρεσαν από τη... χώρα που λέγεται Ελλάς και το τελευταίο ίχνος της αξιοπρέπειάς της.

Είναι όλοι αυτοί που δυο χρόνια τώρα έχουν στήσει έναν ολόκληρο λαό μπροστά στις τηλεοράσεις, να παρακολουθεί το σίριαλ «σκλήρυναν οι Γερμανοί – μαλάκωσαν οι Γερμανοί».

Είναι όλοι αυτοί που κάθε φορά φεύγουν ως «μεγάλοι στρατηλάτες», καλώντας τον λαό να τους συνοδεύσει με τις… προσευχές του, επιστρέφουν ως νικητές επιζητώντας το χειροκρότημα και τις επευφημίες, για να ανακοινώσουν σε λίγο πως πρέπει να ξαναφορέσουν τις μεγάλες στολές και να ξεκινήσουν για την επόμενη εκστρατεία τους.

Στο μεταξύ, προσδιορίζεται κάθε φορά (προπαγανδιστικά) ο εχθρός. Ο πιο εύκολος, είναι οι Γερμανοί.

Μας εκνευρίζουν όλους όσο δεν φαντάζονται (οι Γερμανοί), έχουμε βιώματα, τους βλέπουμε και εξοργιζόμαστε.

Το πιο εξοργιστικό όμως είναι πως κοντεύουν να… βγουν αντάρτες στα βουνά όλοι όσοι έλαβαν μέρος σ’ αυτό που για την Ελλάδα υπήρξε η σύγχρονη Κατοχή και την οδήγησε στη σημερινή καταστροφή.

Και βέβαια, σκόπιμα αποκρύπτονται οι χρήσιμες ειδήσεις. Οι ειδήσεις που αποκαλύπτουν το μέγεθος της ανικανότητας, της αδιαφορίας, της κομματοκρατίας και της γαϊδουριάς.

Για παράδειγμα, προχθές, ημέρα που ξεκινούσε άλλη μια μαραθώνια συνεδρίαση του Eurogroup, η γερμανική εφημερίδα «Ντι Βελτ» δημοσιοποίησε εσωτερικό έγγραφο εργασίας του γερμανικού υπουργείου Οικονομίας, που μιλά για ανικανότητα και απροθυμία για την υλοποίηση των μεταρρυθμίσεων και γίνεται αναφορά στην περίφημη επίσκεψη Ρέσλερ στην Ελλάδα, καθώς και στην διαπίστωση ότι οι συζητήσεις για δημιουργία επενδυτικής τράπεζας στη χώρα μας στο πρότυπο της γερμανικής KfW, προχωρούν σαν τον κάβουρα.

Και για ποιο λόγο, παρακαλώ; Μα είναι απλό. Οι συνομιλητές του κ. Ρέσλερ στην Ελλάδα δεν γνώριζαν καν την ύπαρξη της KfW!

Δεν την γνώριζαν, διότι δεν είχαν διαβάσει το μνημόνιο! Διότι αν το είχαν διαβάσει, αν είχαν διαβάσει έστω και την αρχή του, θα γνώριζαν ποιοι είναι οι αντισυμβαλλόμενοι της Ελλάδας στο περίφημο Μνημόνιο1.

Θα είχαν δηλαδή δει πως ενώ όλες οι άλλες χώρες-δανειστές αναφέρονται με τα ονόματά τους, για την Γερμανία αντισυμβαλλόμενος με την Ελλάδα είναι η KfW.

Σε τι μπορεί να ελπίζει μια χώρα της οποίας οι υπουργοί υπογράφουν συμβάσεις χωρίς να γνωρίζουν καν με ποιους τις υπογράφουν;

ΣΕ ΤΙΠΟΤΕ!

Και όμως. Οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι που δεν διαβάζουν τις συμβάσεις που υπογράφουν και δεν ξέρουν με ποιους τις υπογράφουν, μπορούν μια χαρά να περνούν τα βράδια τους σε τηλεοπτικές εκπομπές, κατηγορώντας μάλιστα όλους τους υπόλοιπους ως… αδιάβαστους!

Και μάλιστα χωρίς κανένας από τους political correct όχι να τους παίρνει με τις πέτρες, αλλά ούτε καν να τους υπενθυμίζει πόσο αδιάβαστοι υπήρξαν οι ίδιοι.

Σε ποια χώρα μπορεί να συμβαίνει αυτό;

ΣΕ ΚΑΜΙΑ!

Δεν υπάρχει χώρα όπου να παραμένουν στις θέσεις τους όλοι οι αποτυχημένη και ένας ολόκληρος λαός να παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα (λέμε τώρα) τους μόνιμα επιδιδόμενους σε πομφόλυγες, να μεταμορφώνονται σε διεθνείς οσφυοκάμπτες και μετά ξανά σε (εσωτερικής κατανάλωσης) φλύαρους κομπορρήμονες μέχρι να έλθει η ώρα για την επόμενη κάμψη οσφύος ενώπιον των δανειστών.

Δεν υπάρχει χώρα όπου οι ίδιοι πάντα ξιπασμένοι λογάδες να αναγγέλλουν κάθε τόσο πως «υπάρχει σκληρό ευρωπαϊκό μέτωπο υπέρ της Ελλάδας», για να αλλάξουν λίγο μετά τροπάρι, επισείοντας τον κίνδυνο μιας καταστροφής που θα προκαλέσουν εκείνοι ακριβώς που λίγο πριν είχαν συμπήξει το «σκληρό ευρωπαϊκό μέτωπο».

Ούτε υπάρχει χώρα όπου ενώ ουδείς κάνει τη δουλειά του, έχουν όλοι γνώμη επί παντός επιστητού και καλούνται να αραδιάσουν τις (γελοίες) απόψεις τους από συνέντευξη σε συνέντευξη.

Σε καμιά σοβαρή χώρα δεν θα ζητούσαν τη γνώμη, για παράδειγμα, του πολιτικού που αν και έχει την ευθύνη της ανάπτυξης και της απορρόφησης των κοινοτικών κονδυλίων, ανάπτυξη και κοινοτικά κονδύλια δεν βλέπουμε ούτε με το κιάλι.

Σε καμιά σοβαρή χώρα δεν θα ζητείτο η γνώμη του πολιτικού που αν και έχει την ευθύνη της εκπαίδευσης, δεν φρόντισε ποτέ να φθάσουν τα βιβλία στα σχολεία.

Σε καμιά σοβαρή χώρα δεν θα συνομιλούσε κανείς με πολιτικούς αρμόδιους για θέματα απασχόλησης, κοινωνικής ασφάλισης, κράτους προνοίας (λέμε τώρα), υγείας, την ώρα που όλα αυτά έχουν μεταβληθεί σε σωρούς ερειπίων και ο κόσμος συνωστίζεται στα συσσίτια και εξευτελίζεται παριστάνοντας το πεινασμένο μπουλούκι για να πιάσει στα χέρια του το πολύτιμο χαρτάκι ενός άθλιου επιδόματος απορίας.

Σε καμιά σοβαρή χώρα δεν θα καλούνταν να πουν τη γνώμη τους άνθρωποι που επί χρόνια παριστάνουν τους βουλευτές και τους υπουργούς και τώρα θεωρούν πως μπορούν – μακιγιαρισμένοι και ατσαλάκωτοι – να εξηγούν «τι πρέπει να γίνει», αλλά δεν έγινε, ωστόσο δεν έχουν λογοδοτήσει γι’ αυτό.

Όχι, δεν υπάρχει χώρα επί του πλανήτου που να υφίσταται επί δύο χρόνια τόσους εξευτελισμούς, να γίνεται το αντικείμενο της συζήτησης από Eurogroup σε Eurogroup και από Ευρωπαϊκό Συμβούλιο σε Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, ώρες ατέλειωτες κάθε φορά, χωρίς ποτέ κανείς να μοιράζει επιτέλους εκείνα τα άχυρα των δύο γαϊδουριών.

Μοναδική ελπίδα, μετά τις επόμενες εκλογές να μην τους βρίσκουν πουθενά για να ζητήσουν τη γνώμη τους…
γράφει η Σοφία Βούλτεψη

Η μυστική συνταγή της καταστροφής από τις δάνειες δυνάμεις που θα περάσει και από τη Βουλή...

Κάθε μέρα που περνά έρχεται στο φως η κρυφή ατζέντα του Μνημονίου 2. Το σοκ και το δέος που πρόκειται να προκαλέσει στην ελληνική κοινωνία δεν έχουν γίνει ακόμη ορατά. Χιλιάδες απολύσεις, νέος κύκλος περικοπών σε μισθούς και συντάξεις, ξεπούλημα και όχι αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας και ακόμη λιγότερη εθνική ανεξαρτησία. Αυτή είναι η πραγματικότητα και το αντίτιμο μιας δήθεν μη χρεοκοπίας. Μια απλή ανάγνωση του Μνημονίου 2 σε συνδυασμό με τον εφαρμοστικό νόμο θα έδειχνε σε όποιον έχει ακόμη απορίες σε ποια πορεία χωρίς οδό διαφυγής έχουμε μπει.

Είμαι βέβαιος ότι αν βρισκόταν στην εξουσία ακόμη ο Γιώργος Παπανδρέου, θα είχαν ξεσηκωθεί και οι πέτρες. Αλλά ο... μονίμως ευρισκόμενος σε διακοπές -καθώς λεφτά, απ’ ό,τι φαίνεται, για εκείνον υπάρχουν ακόμη- τέως πρωθυπουργός γλίτωσε το… ξύλο με το λιγότερο κόστος. Και έχει από πάνω το θράσος να διαμηνύει ότι «εγώ δεν είμαι Καραμανλής». (Σε αυτό θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί του. Ούτε ήταν ούτε θα γίνει ποτέ Καραμανλής. Αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση, που θα γίνει όταν ιστορικά και εθνικά το επιτρέψουν οι εποχές.)

Για την ώρα ο κ. Λουκάς, ο καταλληλότερος κατά τη διαπλοκή πρωθυπουργός, μαζί με τον διαχρονικό «ύπαρχο» των μνημονιακών κυβερνήσεων Ευάγγελο Βενιζέλο και τυπικά θα πάρουν το πιστοποιητικό αξιοπιστίας (υποδούλωσης θα έλεγα) των δάνειων δυνάμεων. Γιατί από τον ελληνικό λαό δεν πρόκειται να το πάρουν ποτέ.

Αναξιόπιστοι όσο κανείς, δημιούργησαν μια κρυφή και επώδυνη ατζέντα, που θα μετακυλήσει απλώς την ημερομηνία επίσημης χρεοκοπίας λίγους μήνες αργότερα. Μόνο και μόνο για να μη σκάσει στα χέρια τους.Διότι ανεπισήμως έχουμε χρεοκοπήσει, ενώ η αγοραστική δύναμη του Έλληνα έχει υποτιμηθεί πάνω από 50%. Αυτή είναι η αλήθεια. Το πόσο χειρότερη θα ήταν η ζωή μας, εάν λέγαμε «όχι», πραγματικά δεν το γνωρίζω. Εκείνο που ζω, όπως χιλιάδες Έλληνες, είναι πόσο εφιαλτική είναι η ζωή μας σήμερα και πώς διαμορφώνεται αύριο με τα «ναι» διαρκείας.

Ήδη δρομολογούνται και οι τελευταίες πράξεις του ελληνικού δράματος. Από την περιβόητη μεγάλη βοήθεια των 130 δισ. ευρώ σχεδόν τίποτα δεν θα μπει στα ελληνικά ταμεία, τίποτα δεν θα δοθεί για ανάπτυξη. Όλα θα πάνε στο Ταμείο που θα στήσουν οι δανειστές για να διασφαλίσουν τα λεφτά τους. Και αφού γίνει και αυτό, θα μας ρίξουν και το… ανάθεμα ότι δεν κάναμε τίποτε και θα μας χρεοκοπήσουν με την ησυχία τους. Αυτή είναι η κρυφή ατζέντα της χρεοκοπίας, που θα μας έρθει με πραξικοπηματικό τρόπο στο κατ’ ευφημισμόν ελληνικό δημοκρατικό Κοινοβούλιο. Με εφαρμοστικούς νόμους και πράξεις νομοθετικού περιεχομένου κυβερνάται αυτός ο τόπος. Η δημοκρατία, εξάλλου, μπορεί να περιμένει. Τι κρίμα στον τόπο που τη γέννησε, να παραμένει στις ημέρες μας ζητούμενο. Αλλά όπως πολύ σοφά μού έλεγε και ένας καθηγητής μου: «Παιδί μου, στην Ελλάδα γεννήθηκε, εκτός από τη δημοκρατία, και η τυραννία. Και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάς»…
γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΟΓΛΟΥ

Η ελληνική κοινωνία πιόνι στο παιχνίδι της «συμμορίας του ευρώ» που εκθέτει μέχρι διασυρμού τους εταίρους της κυβέρνησης – Αναζητείται σημείο ισορροπίας μεταξύ γερμανικού κυνισμού και ευρωπαϊκού «ρεαλισμού.

Οι επιτηρητές της χώρας θα χρησιμοποιήσουν, πιθανότατα, και αυτά τα συμβολικά γεγονότα ως επιπλέον αποδείξεις για την ανάγκη επίσπευσης των «μεταρρυθμίσεων» στην Ελλάδα. Και θα αποσιωπήσουν τη μόνη βεβαιότητα: πως το σοκ της πρωτοφανούς λιτότητας που επιβάλλουν διαλύει στοιχειώδεις λειτουργίες του κράτους. Σε λίγο καιρό το προτεκτοράτο Ελλάδα δεν θα μπορεί να εγγυηθεί στους υπηκόους του ούτε την ασφαλή κυκλοφορία στους οδικούς άξονες των πόλεων που θα μένουν με χαλασμένα φανάρια...

Πολιτική δυσπιστία
Οι «διασώστες» της ελληνικής οικονομίας προσπάθησαν την τελευταία εβδομάδα, μετά την επεισοδιακή υπερψήφιση του νέου Μνημονίου από τη Βουλή, να παίξουν το χαρτί της δυσπιστίας έναντι του εγχώριου πολιτικού συστήματος. Οι προσβλητικές αναφορές του Γερμανού υπουργού Οικονομικού Βόλφγκαγκ Σόιμπλε, οι ιταμές απαιτήσεις του για μετεκλογικές εγγυήσεις εφαρμογής του νέου Μνημονίου, οι απειλές του Ολλανδού ομολόγου του ντε Γιάγκερ ότι εξετάζεται το ενδεχόμενο μετάθεσης του νέου δανεισμού μετά τις εκλογές στην Ελλάδα, οι πληροφορίες για το «μέτωπο των ΑΑΑ» (των χωρών με άριστη πιστοληπτική αξιολόγηση) στη γραμμή της εξευτελιστικής πίεσης στη συγκυβέρνηση Παπαδήμου, προκάλεσαν αμηχανία και κάποιους δειλούς λεονταρισμούς από τα κόμματα της συγκυβέρνησης και τους δορυφόρους τους. Ωστόσο, στην πράξη τα δειλά «κιχ» που ψέλλισαν στελέχη της κυβέρνησης αντισταθμίζονται από την πειθήνια συμμόρφωση προς τα υποδείξεις, όπως καταδεικνύει ο πρώτος εφαρμοστικός νόμος εξπρές για συντάξεις και επιδόματα.

Οι πιέσεις αυτές έχουν διπλή στόχευση: πρώτον, η γερμανική ηγεσία και οι βασικότεροι σύμμαχοί της, υλοποιούν με τον τρόπο αυτό τον αδήλωτο στόχο των Μνημονίων, να επιτύχουν και να επιταχύνουν τη «μεταρρύθμιση» του ελληνικού κομματικού συστήματος, εκβιάζοντας μια γρήγορη ανασύνθεσή του μέχρι τις εκλογές, έτσι ώστε να διαθέτουν τουλάχιστον έναν αξιόπιστο συνομιλητή και εκπρόσωπο στο υπό ολική τήξη πολιτικό προσκήνιο. Δεύτερον, μετατοπίσουν τον πολιτικό εκβιασμό που μέχρι τώρα ασκούσαν στα κόμματα- ανδρείκελα της συγκυβέρνησης στην ίδια την ελληνική κοινωνία, στην οποία καταγράφονται πρωτοφανείς τάσεις αυτονόμησης από τα συνήθη κόμματα εξουσίας.

Ο μετριοπαθής πόλος
Φυσικά, αυτές οι πιέσεις έχουν κι ένα ρίσκο. Το ρίσκο οι εκλογές, όποτε γίνουν, να βγάλουν… παπάδες. Ένα μέρος της γερμανικής πολιτικής ελίτ και στενών συμμάχων της (Ολλανδία και Φινλανδία) φαίνεται να αναλαμβάνει το ρίσκο αυτό, έχοντας αποφασίσει ότι το ενδεχόμενο μιας ελληνικής χρεοκοπίας και φυγής από το ευρώ έχει ήδη προεξοφληθεί από τις αγορές και είναι κάτι που το αντέχει πλέον η Ευρωζώνη. Για την ακρίβεια, το αντέχουν η Γερμανία και μερικές ακόμη κεντρικές χώρες. Στον αντίποδα αυτού του υπολογισμού βρίσκονται οι ηγεσίες του ευρωπαϊκού Νότου, αλλά η εκτός ευρώ Βρετανία, ακόμη και η αμερικανική πολιτική ηγεσία που παρακολουθεί εξ αποστάσεως το παιχνίδι με πιόνι την Ελλάδα. Από την περασμένη Δευτέρα άρχισε να βγαίνει στο προσκήνιο ένας σιωπηρός μέχρι πρότινος πόλος στην ευρωπαϊκή σκακιέρα που αμφισβητεί τους γερμανικούς κανόνες. Πρώτα ο Ιταλός «τεχνοκράτης» πρωθυπουργός Μάριο Μόντι, από την Ουάσιγκτον μάλιστα, αμφισβήτησε ανοικτά ότι «μια ελληνική χρεοκοπία οδηγεί εκτός ευρώ». Έπειτα, οι επελαύνοντες προς την εξουσία Γάλλοι σοσιαλιστές, εκπρόσωποι των Ευρωπαίων σοσιαλδημοκρατών, μέρος των Φιλελεύθερων (Γκυ Φέρχοσταντ) ζήτησαν να μπει φρένο στη λιτότητα και να σταματήσουν οι «εξωφρενικές απαιτήσεις από την Ελλάδα που οδηγούν σε ύφεση και δεν μειώνουν το χρέος». Και τέλος, ήταν ο ταλαντούχος κ. Μόντι που με την πρωτοβουλία της τηλεδιάσκεψης με Μέρκελ και Παπαδήμο (την Παρασκευή) φαίνεται να εξασφάλισε ένα σημείο ισορροπίας ανάμεσα στις γερμανικές πιέσεις και στις «κεντροαριστερές» αντιδράσεις, ώστε στο Eurogroup της Δευτέρας να υπάρξει τελική συμφωνία για το νέο δάνειο προς την Ελλάδα.

Ο κρίκος Μόντι
Ο ρόλος του Μάριο Μόντι δεν είναι τυχαίος. Δεν είναι απλώς ο «τεχνοκράτης πρωθυπουργός»- μοντέλο και για την Ελλάδα, όπως υποστηρίζει με κάθε ευκαιρία ο Β. Σόιμπλε. Είναι κι ο συνδετικός κρίκος μεταξύ της ετερόκλητης ευρωπαϊκής πολιτικής ελίτ και των κολοσσών του διεθνούς χρηματοπιστωτικού τομέα (κι όχι μόνο λόγω της θητείας του στη Goldman Sachs, στη Λέσχη Μπίλντεμπεργκ ή στη Τριμελή Επιτροπή του ιδρύματος Ροκφέλερ και της κοινής του πορείας στα ίδια ιδρύματα με το νυν αφεντικό της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι). Είναι ακόμη ο συνδετικός κρίκος και με την αμερικανική ελίτ που, όπως φάνηκε και από τη συνάντησή του με τον Ομπάμα, πριμοδοτεί μια διαφοροποίηση στη συνταγή για την ανασυγκρότηση της Ευρωζώνης, ώστε να περιλαμβάνει και μια «μερίδα» ανάπτυξη. Κι αυτό απηχεί, άλλωστε, και ανάγκες των ευρωπαϊκών και άλλων τραπεζών από τις οποίες εξαρτάται η επιτυχής υλοποίηση του περίφημου PSI, του κουρέματος των ελληνικών ομολόγων σε ονομαστικό ποσοστό 50% που στην πραγματικότητα θα υπερβεί το 70%. Η «Διεθνής» της τοκογλυφίας, εν ολίγοις, επιθυμεί να αντισταθμιστεί η δική της «θυσία» στην ελληνική διάσωση με μεγαλύτερη γενναιοδωρία από τις κυβερνήσεις της Ε.Ε., έτσι ώστε το ελληνικό χρέος να φτάσει στα επιθυμητά επίπεδα «βιωσιμότητας» 120% του ΑΕΠ μέχρι το 2020. Κι επειδή αυτό αμφισβητείται σοβαρά από το ΔΝΤ, πιέζει για την ενίσχυση του ελληνικού πακέτου από τα προβλεπόμενα 130 δισ. ευρώ, στα 145 δισ. Ποιος θα πληρώσει τα κερατιάτικα; Πάντα στη λογική της «κοινωνικοποίησης των ζημιών και της ιδιωτικοποίησης των κερδών», φαίνεται πως βρέθηκε φόρμουλα για να μπουν στην ανταλλαγή των ομολόγων αυτά που κατέχει η ΕΚΤ και οι άλλες κεντρικές τράπεζες- μέτοχοί της. Τα ελληνικά ομόλογα ονομαστικής 55 δισ. που η ΕΚΤ απέκτησε σε τιμές αγοράς 40 δισ. ευρώ θα εξαιρεθούν από το κούρεμα και το κέρδος 10-15 δισ. ευρώ η ΕΚΤ θα το επιστρέψει στις κεντρικές τράπεζες- μετόχους της, ώστε αυτές με τη σειρά τους να το παράσχουν στις κυβερνήσεις και την αύξηση της συμμετοχής τους στο ελληνικό πακέτο. Αν το σενάριο αυτό υλοποιηθεί θα πρόκειται για κραχτή περίπτωση κερδοσκοπίας από τους ίδιους τους «διασώστες».


Ο ειδικός λογαριασμός
Αυτό, άλλωστε, φαίνεται να εξυπηρετεί και η δρομολογούμενη δημιουργία ειδικού λογαριασμού στον οποίο όχι μόνο θα δεσμευτούν κονδύλια από το νέο δάνειο για την πληρωμή των τόκων των δανειστών για τους επόμενους 12 μήνες, αλλά και στην περίπτωση που δεν επαρκούν θα συμπληρώνονται από δαπάνες που θα αρπάζονται απευθείας από το ελληνικό κρατικό θησαυροφυλάκιο, εις βάρος δαπανών του κράτους. Παρά τις διαψεύσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου, η επιτήρηση των κρατικών εσόδων από τους πιστωτές προκύπτει από τις ίδιες τις δεσμεύσεις του νέου Μνημονίου και τις ρήτρες αναπλήρωσης με νέα μέτρα κάθε απόκλισης στους στόχους για ελλείμματα και χρέος.

Το «χάπι έντ» του ελληνικού θρίλερ, σύμφωνα με τους ευρωκράτες σεναριογράφους του, θα παιχτεί πιθανότατα μεταξύ Δευτέρας, οπότε συνεδριάζει το Eurogroup για την έγκριση του νέου δανείου, και Τετάρτης, οπότε ανακοινώνονται οι όροι και η δημόσια πρόσκληση για την ανταλλαγή των ομολόγων, το PSI που πρέπει να ολοκληρωθεί το αργότερο μέχρι τις 9 Μάρτη. Είναι άγνωστο αν μέχρι τότε θα προστεθούν νέοι όροι εξευτελισμού της συγκυβέρνησης Παπαδήμου και των εταίρων της και νέοι όροι εξουθένωσης της ελληνικής κοινωνίας. Καθώς, πάντως, αποκαλύπτεται η δαιμόνια μηχανή της «διάσωσης» που εξασφαλίζει ακόμη και κέρδη για τους «διασώστες», όπως η ΕΚΤ, καθώς αποσαφηνίζεται ότι βασικοί χρηματοδότες της ευρωπαϊκής «γενναιοδωρίας» δεν είναι άλλοι από τους Έλληνες μισθωτούς, συνταξιούχους και φτωχούς φορολογούμενους, οι υστερικές κραυγές των αυτοεξευτελιζόμενων εθνοσωτήρων κατά της «συμμορίας της δραχμής» είναι δύσκολο να καλύψουν το ερώτημα της κοινής γνώμης: και από τη «συμμορία του ευρώ» ποιος θα μας σώσει;
γράφει ο Γιάννης Κιμπουρόπουλος
Από το «Δρόμο» 18/2/2012

Η σελίδα 241 του μνημονίου. Να που πάνε τα λεφτά!

Ο πραγματικός λόγος για τον οποίο συνθλίβεται ο ελληνικός λαός, η πραγματική αιτία, για την οποία οι εργαζόμενοι, τα παιδιά τους και τα παιδιά των παιδιών τους «πρέπει» να ζουν σαν είλωτες, ο πραγματικός στόχος του ΣΕΒ, των τραπεζιτών, των μονοπωλίων, των εγχώριων και των Ευρωπαίων Σαμαροβενιζέλων και των Σόιμπλε, καταγράφονται στη σελίδα 241 του μνημονίου που ψηφίστηκε την περασμένη Κυριακή στη Βουλή.

Ιδού, λοιπόν, προς όφελος ποιων συνάπτεται το νέο δάνειο των 130 δισ. ευρώ:...

Σύμφωνα με το μνημόνιο, όπως αυτό ψηφίστηκε στο... Ναό της Δημοκρατίας και πριν από τις αποφάσεις του Eurogroup, από τα 130 δισ. ευρώ του δανείου, στο «Παράρτημα 3 - Σύμβαση Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης - Προοίμιο - Αρθρο 6», αναφέρεται ότι:

α) τα 30 δισ. ευρώ θα διατεθούν άμεσα στους ιδιώτες κατόχους ομολόγων του ελληνικού δημόσιου χρέους που θα ενταχθούν στο λεγόμενο PSI,

β) τα 35 δισ. ευρώ θα διατεθούν μέσω της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στις τράπεζες των κρατών της Ευρωζώνης οι οποίες κατέχουν ελληνικά ομόλογα,

γ) τα 5,7 δισ. ευρώ θα διοχετευτούν για την εξόφληση τόκων ανεξόφλητων ομολόγων που έχουν ενταχθεί στο «κούρεμα».

Επίσης: Σύμφωνα με το μνημόνιο που ψηφίστηκε, και όπως καταγράφεται στην ίδια σελίδα, τη σελίδα 241, (Κάντε κλικ στη φωτό για μεγέθυνση και διαβάστε το κείμενο) προβλέπεται ότι από το δάνειο θα διοχετευτούν χρήματα για την περίφημη «ανακεφαλαίωση των ελληνικών τραπεζών». Το συγκεκριμένο ύψος του ποσού αυτού - κατά πολύ περίεργο τρόπο - δεν αναγράφεται. Στο συγκεκριμένο σημείο του μνημονίου που ψήφισε η Βουλή, αντί αριθμού... υπάρχει κενό (σ.σ.: αν και στο αρχικό σχέδιο γινόταν λόγος για 23 δισ. ευρώ).
Εντούτοις, εκείνο που γνωρίζουμε - και το γνωρίζουμε από τις επαναλαμβανόμενες δηλώσεις του αντιπροέδρου της κυβέρνησης και υπουργού Οικονομικών - είναι ότι πρόκειται για ένα ποσό το οποίο, σε κάθε περίπτωση, ξεπερνά

δ) τα 39 δισ. ευρώ που θα διατεθούν στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα και θα προστεθούν στον προηγούμενο πακτωλό των δισεκατομμυρίων που από το 2009 έχουν, με την μορφή «πακέτων» και «ενισχύσεων», διατεθεί στους τραπεζίτες.

(Σημείωση: Χτες, μόλις, έγινε γνωστό στο πλαίσιο του Eurogroup ότι το ΔΝΤ και η ΕΕ εκτιμούν ότι το ποσό αυτό θα κινηθεί τελικά στα 50 δισ. ευρώ!).

Σύμφωνα, λοιπόν, με το ίδιο το Μνημόνιο που ψηφίστηκε, από αυτό το «σωτήριο» δάνειο των 130 δισ. ευρώ - σ.σ.: «το μεγαλύτερο στην ιστορία», όπως ομολογούν πανηγυρίζοντας (!) οι Παπαδήμος, Σαμαράς, Παπανδρέου - τουλάχιστον τα 110 δισ. ευρώ, δηλαδή πάνω από το 85% του δανείου, αφορά, πηγαίνει και εκ προοιμίου επιστρέφει -και μάλιστα με τόκο που θα τον πληρώνει ο ελληνικός λαός για δεκαετίες- στους δανειστές, στους εγχώριους και ξένους ομολογιούχους, στους τραπεζίτες, στους τοκογλύφους και τους λεγόμενους κερδοσκόπους!

Όσο για τα υπόλοιπα 20 δισ. ευρώ που απομένουν (αν απομένουν..) από το «πακέτο», είναι δεδομένο ότι θα βρίσκονται κατατεθειμένα και δεσμευμένα στον περίφημο «ειδικό λογαριασμό», ο οποίος φυσικά και δεν αφορά ούτε τους μισθούς, ούτε τις συντάξεις των εργαζομένων, αλλά τη διασφάλιση - και πάλι - των πιστωτών έναντι των τρεχουσών και μελλοντικών τοκογλυφικών τους απαιτήσεων!

Αυτή είναι η αλήθεια!

Αυτή είναι η «σωτηρία», την οποία ευαγγελίζονται για τον ελληνικό λαό!
Δανείζουν την Ελλάδα, υποτίθεται, για να «ορθοποδήσει», όταν είναι πασιφανές ότι δεν δανείζουν την Ελλάδα των λαϊκών στρωμάτων, αλλά ότι
οι πιστωτές μας επαναχρηματοδοτούν τον εαυτό τους,
και ότι για το σκοπό αυτό χρησιμοποιούν τον ελληνικό λαό σαν «ενέχυρο»!

Αυτή είναι η αλήθεια! Ότι τα χρήματα για τα οποία μιλούν δεν αφορούν στον ελληνικό λαό.

Ότι δεν έχουν καμία σχέση με τους μισθούς και τις συντάξεις του.

Ότι - και αυτό το δάνειο - η μόνη σχέση που έχει με τους μισθούς είναι ότι λεηλατεί τους μισθούς, ότι - και αυτό το δάνειο - η μόνη σχέση που έχει με τις συντάξεις είναι ότι καταργεί τις συντάξεις.

Ότι, τελικά, πρόκειται για δανεικά που καταλήγουν στην κεφαλαιουχική ενίσχυση της εγχώριας πλουτοκρατίας και στους ίδιους τους δανειστές προς τους οποίους επιστρέφουν αυτά τα χρήματα - και μάλιστα επιστρέφουν ακριβώς τη στιγμή που «δίνονται» - και που αυτοί που τα «δίνουν», τα «δίνουν» για να εξασφαλίσουν τα δικά τους κέρδη, για να εξασφαλίσουν ότι θα εισπράξουν τα τοκογλυφικά από τα παλιότερα δάνεια.

Όσο δε για τα μελλοντικά τοκογλυφικά, οι ντόπιοι και διεθνείς «σωτήρες» επιβάλλουν -διά νόμου πλέον(!)- τη ρήτρα ότι ο ελληνικός λαός έχει έναν και μοναδικό λόγο ύπαρξης:

Να πληρώνει τους νέους τόκους αυτής της νέας ληστείας, ζώντας σκλάβος, δούλος των 400 ευρώ μισθό, άνεργος, άστεγος και υποσιτιζόμενος, εις τον αιώνα τον άπαντα!
γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος